Τα παιδιά του Δημοτικού Σχολείου Λυκαβηττού Κ. Β’ μαθαίνουν για τη φτώχεια και την πείνα

Με την ενότητα αυτή ενημερωθήκαμε για τις διαστάσεις των σοβαρών αυτών προβλημάτων και τις επιπτώσεις τους στη ζωή κυρίως των παιδιών. Συγκρίναμε την κατάσταση τους με την κατάστασή μας. Καταγράψαμε τα αίτια και τις συνέπειες της σπατάλης τροφίμων, αφού παρατηρήσαμε ότι τα καλάθια του σχολείου μας τρώνε περισσότερο από κάποια παιδιά στις αναπτυσσόμενες χώρες. Μας συγκίνησε το σύντομο φιλμάκι Chicken a la carte. Συνειδητοποιήσαμε ότι πρέπει να αλλάξουμε διατροφικές και καταναλωτικές συνήθειες και προτείναμε διάφορους τρόπους αντιμετώπισης της πείνας.

 

Ποιες είναι οι σκέψεις μας για το φιλμάκι “Chicken a la carte”;

Όταν το πρωτοείδα έμεινα άφωνη. Δεν μπορούσα και ούτε μπορώ να φανταστώ πώς  αυτά τα αβοήθητα παιδιά δεν είχαν και ούτε έχουν καθαρό νερό ούτε καν φαγητό. Σκεφτόμουν πόσο άδικο είναι για αυτά τα παιδιά. Πώς μπορούμε να τα βοηθήσουμε;

Εγώ αν ήμουν στη θέση τους δε θα άντεχα ούτε μία ώρα μέσα σε αυτές τις συνθήκες που ζουν. Είναι αλήθεια λυπηρό σαν βλέπεις τους ανθρώπους που έχουν οικονομικές ανέσεις να πετάνε τα 2/3 του φαγητού τους, ενώ άλλα παιδιά μπορούσαν να κάνουν οτιδήποτε για να βάλουν στο στόμα τους μία μπουκιά ψωμί.

Εμείς οι άνθρωποι νοιαζόμαστε μόνο για τα λεφτά και τα οικονομικά .Ποτέ μας δεν  κοιτάξαμε αυτούς ανθρώπους που έχουν αληθινή ανάγκη από λεφτά και φαγητό. Ένιωσα πολύ αρνητικά συναισθήματα σαν τα είδα. Ένιωσα θυμό, λύπη, στεναχώρια ακόμη και ντροπή για εμάς.

Πόσες ήταν οι φορές που είπαμε πώς θα τους βοηθήσουμε. Είναι εύκολο να το λες ακόμα ευκολότερο να το χουμίζεσαι, αλλά δύσκολο να το κάνει στην πράξη.

 

Πάνω από 25.000 άνθρωποι πεθαίνουν την ημέρα από την πείνα. Ενώ εμείς έχουμε τα πάντα και δεν τα εκτιμούμε. Εμείς πετάμε το φαγητό που μας περισσεύει, ενώ κάποια άλλα παιδιά ζούνε με αυτό.

Όταν είδα αυτό το βίντεο σκέφτηκα πώς θα μπορούσα να βοηθήσω αυτά τα παιδιά. Δε θα μπορούσα ποτέ μου αν ήμουν στη θέση τους, γιατί δεν ένιωσα πως είναι να πεινάς πραγματικά. Θα ήθελα μέσα από τη ψυχή μου να γίνω εθελοντής οργανώσεως.

Όταν είδα αυτή την οικογένεια να κάνουν την προσευχή τους πριν από το φαγητό ένιωσα ντροπή. Εμείς έχουμε φαγητό για να χορτάσουμε και σχεδόν ποτέ δεν κάνουμε την προσευχή μας πριν το φαγητό. Ενώ αυτοί οι άνθρωποι ακόμα και με τα αποφάγια που τρώνε νιώθουν ευλογημένοι από τον Θεό.

Πρέπει όλοι να νιώθουμε ευτυχισμένοι και να μη ζητάμε περισσότερα. Όλοι μας μπορούμε να βοηθήσουμε ο καθένας με το δικό του τρόπο.

 

Για μένα το φαγητό είναι δεδομένο. Καθημερινά έχω τρία θρεπτικά γεύματα σε μεγάλες ποσότητες που μπορούν να με κρατήσουν υγιή και δυνατό. Από την άλλη, όταν δε θέλουμε το φαγητό, διότι δε μας αρέσει, αγνοούμε πόσα άτομα μπορούν να τραφούν με αυτό και το πετάμε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ενώ πολλοί άνθρωποι ανάμεσα τους και παιδιά δε γνωρίζουν αν θα φάνε το μεσημέρι, το βράδυ, αύριο ή την επόμενη εβδομάδα. Μπορεί να περάσουν και μέρες που να μη φάνε τίποτα και αν φάνε συνήθως η ποσότητα θα είναι ελάχιστη. Επίσης τρώνε ότι έχουν, δε λένε «δεν μου αρέσει» όπως λέμε εμείς πολλές φορές. Αν περισσέψει κάτι το διατηρούν για τις επόμενες μέρες και το μοιράζονται.

Όταν βλέπω το βίντεο όπως αυτό ή φωτογραφίες με παιδιά που λιμοκτονούν νιώθω ντροπή και τύψεις. Νομίζω πώς όλοι οι άνθρωποι θα έπρεπε να νιώθουν αυτόν τον προβληματισμό.

Το άρθρο 24 στον κατάλογο των δικαιωμάτων του παιδιού λέει πως τα παιδιά έχουν δικαίωμα στην καλύτερη δυνατή φροντίδα για την υγεία τους, καθαρό νερό, θρεπτικό φαγητό και ένα καθαρό και ασφαλές περιβάλλον για να ζουν, γεγονός που παραβιάζεται σε πολλές περιπτώσεις σ ε όλο τον κόσμο.

Πιστεύω πώς όλοι μπορούμε να συμβάλλουμε στο πρόβλημα της πείνας με όποιο τρόπο μπορούμε, ώστε να βρεθούν τα μέτρα που θα εξαλείψουν αυτή την αδικία που υπάρχει στην ανθρωπότητα.

Όμηρος Χρίστου

 

Όταν πρωτάρχισε το βίντεο νόμιζα πώς θα έλεγε μόνο για τα fast foods, ξέρετε τα συνηθισμένα, ότι δεν πρέπει να τρώμε fast foods και τα ίδια και τα  ίδια.

Τελικά όμως το θέμα δεν ήταν για τα fast foods ήταν για τη φτώχεια στις άλλες χώρες. Στην αρχή έδειχνε κάποιες κοπέλες που παράγγειλαν φαγητό και δεν το έφαγαν όλο, σχεδόν το μισό πήγε για πέταμα. Μετά έκλεισε το κατάστημα. Ένας άνθρωπος φτωχός έπιασε όλα τα αποφάγια και τα μοιράστηκε με την οικογένεια του.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι τουλάχιστον εκείνο το λίγο φαγητό που έπιασε από τα βρώμικα και αηδιαστικά σκουπίδια το μοίρασε και στην οικογένεια του.

Τέλος πάντων μετά όταν πήγαν να τα φάνε, ο μπαμπάς θύμωσε στα παιδιά του ότι πριν να φάνε, πρέπει να κάνουν την προσευχή τους.

Τότε σκέφτηκα ότι αυτό σημαίνει να είσαι τίμιος και να είσαι μπαμπάς. Η ζωή είναι πολύ δύσκολη για όλους μας, αλλά για τους φτωχούς που δεν έχουν φαγητό, δεν έχουν σπίτι και μερικοί δεν έχουν οικογένεια ούτε χρήματα ούτε για ένα μπουκάλι νερό, που κοστίζει 1 ευρώ.

Τώρα νιώθω άχρηστη στο ότι πέταξα το φαγητό μου περίπου 3 φορές. Μπορεί να μην είναι τίποτα για εμάς, αλλά για εκείνους που πεινάνε και πεθαίνουν κάθε 3 δευτερόλεπτα είναι πολύ για έναν μήνα.

Εμείς επίσης όποτε πεινάμε, έστω για λίγο, ανοίγουμε το ντουλάπι με τα γλυκά και τα πατατάκια και τα τρώμε τρία τρία, ενώ εκείνοι δεν έχουν καν ντουλάπι και ντρέπομαι για αυτό. Ντροπή σε όλους μας ούτε ένα κομματάκι ψωμί δεν τους δίδουμε. Ελπίζω η ζωή τους να καλυτερεύσει.

 

Καθημερινά εμείς πετάμε το φαγητό μας. Καθημερινά όμως την ώρα που πετάμε φαγητό κάποιοι άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα.

Σκέφτηκες ποτέ πως νιώθουν οι άνθρωποι αυτοί; 25.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα από την πείνα.

Στην τάξη παρακολουθήσαμε ένα φιλμάκι που έδειχνε ένα εστιατόριο, που οι πελάτες αφήνουν το φαγητό στο πιάτο. Ένας φτωχός άνθρωπος μαζεύει από τα σκουπίδια αυτό το φαγητό και το παίρνει στα παιδιά του.

Τα παιδιά εκείνη τη στιγμή έδειχναν χαρούμενα. Όσο δύσκολη και αν ήταν η ζωή τους όταν έτρωγαν αυτό το φαγητό σίγουρα θα ένιωθαν λίγο καλύτερα.

Με εντυπωσίασε που έκαναν την προσευχή τους πριν να φάνε. Μου έδωσε την εντύπωση πώς ευχαριστούν το Θεό. Πιστεύω πώς αν προσπαθήσουμε αρκετά θα μπορέσουμε να τους προσφέρουμε περισσότερα.

 Μαθητές του Στ2

Δημοτικό Σχολείο Λυκαβηττού Κ.Β’

 

Αφήστε μια απάντηση